counter on tumblr
 

13 - Op Tristan!

03-08-2021

Is het nou verbeelding of niet? Lijkt de wind wat minder; zijn de golven wat minder hoog? Vanochtend houdt iedereen de condities nauwlettend in de gaten. Het blijft moeilijk om die te vergelijken met die van een dag ervoor maar de algemene indruk: het ziet er ietsje beter uit. Over één ding zijn we het allemaal eens: het haventje ligt er zonder brekende golven een stuk rustiger bij.

Vlak na het ontbijt horen we dat het haventje opengaat en niet veel later vertrekt er een zodiac met een aantal stafleden naar Tristan. Na een minuut of twintig komt die terug met een aantal officials aan boord die het schip zullen clearen en krijgen wij de mededeling dat er daadwerkelijk geprobeerd zal worden ons aan land te krijgen.

Om half tien gaan de eerste zodiacs met de mensen die zich hebben opgegeven voor een gegidste excursie. Wij volgen in de tweede shift en staan om kwart over tien aan land. Daar worden we allerhartelijkst begroet door een Tristanietse (zou dat de juiste benaming zijn voor een vrouwelijke Tristanbewoner?).

Eerst moeten we natuurlijk even de emoties verwerken dat wij op het verst afgelegen bewoonde eiland aan land zijn gekomen. Dat doen we vooral door van elkaar foto’s te nemen voor het bord waarop we welkom worden geheten. Vervolgens zetten we de pas erin. Ons doel vandaag zijn de potato-patches, zo’n drie kilometer van de settlement gelegen. Niet dat we nou zo enorm zijn geïnteresseerd in die patches, maar de weg er naar toe biedt de meeste kansen om de enige zangvogel die Tristan rijk is, te zien. En jawel, na een kilometer of twee worden de eerste Tristan-trushes (Tristanlijsters) gemeld. Worden ze eerst alleen nog maar gehoord, niet veel later wordt via de walkie-talkie de eerste zichtwaarneming gemeld en beweegt de hele internationaal samengestelde meute van vogelaars zich naar de genoemde plek. De vogel bevindt zich daar op de grond tussen struiken die wat lastig te bereiken zijn. Sommige vogelaars halen daadwerkelijk halsbrekende capriolen uit om de vogel te zien (en te fotograferen). Een Waterhoentje blijkt alle drukte niet zo op prijs te stellen, komt plots uit zijn schuilplaats tevoorschijn en gaat er in gestrekte draf vandoor.

Voor degenen die de lijster nog niet hebben gezien, volgt een tweede kans. Er zit een tweede vogel die geheel vrij in een valleitje aan het foerageren is. Ook hier blijkt een flinke klim noodzakelijk, maar die is wel een stuk overzichtelijker dan op de eerste plek.

Na de toch best wel vermoeiende wandeling en klimpartijen (en had ik al gemeld dat het fantastisch weer was?) worden de noodzakelijke bezoeken aan postkantoor, supermarkt en souvenirwinkeltje afgelegd. Om kwart voor vijf zitten we in één van de laatste teruggaande zodiacs en kijken we terug op een meer dan geweldige dag.

Vanaf de Plancius, bij Tristan da Cunha

Hendrik Jan Dijkerman

Geplaatst op: 16 april 2018


Reacties

add
Er zijn nog geen reacties op deze blog...