counter on tumblr
 

16 - Meer woestijn

03-08-2021

Ook de volgende dagen kunnen de boeken in als woestijndagen. De eerste dag tellen we 12 vogels en de volgende blijven we zelfs onder de tien steken. Daar zitten dan wel nieuwe soorten als Red-billed Tropicbird (Roodsnavelkeerkringvogel), Cory’s Shearwater (Kühls Pijlstormvogel) en Bulwer's Petrel (Bulwers Stormvogel) bij, maar de afstand is meestal dusdanig groot dat we er weinig lol aan beleven. Dat gaat dadelijk gelukkig nog wel goed komen.

Ook op het gebied van zeezoogdieren is het stil. Eerder konden we dat nog toeschrijven aan de harde wind waardoor waarnemingen niet erg waarschijnlijk waren (eventuele blows verwaaien meteen) maar later hebben we weinig wind en een rustige zee en zien we ze ook eigenlijk niet. Pas om een uur of vier wordt melding gemaakt van een kleinste potvis. Die blijkt zich echter uit de voeten te hebben gemaakt als het schip vaart heeft geminderd en om de waarnemingsplek heen draait. En van de om vijf uur gemelde spitssnuitdolfijnen ontbreekt vervolgens ook elk spoor.

Rond half zes hebben we nog heel even twee rondfladderende Manta-roggen naast de boot, maar verder blijven eigenlijk alleen de vliegende vissen (en een enkele vliegende inktvis) over. Die worden allengs wat talrijker. Soms zijn er groepen kleintjes (tot wel 30 stuks) dan weer grotere solitairen. Marijke, één van de stafleden, vertelt er ons in een lezing meer over. Daar leren we dat we onderscheid kunnen maken tussen ‘two-winged’ en ‘four-winged’ (en dat er zelfs nog een ‘five-winged’ is die een rugvin als zeiltje gebruikt) en dat er nog heel weinig bekend is over deze dieren. Op basis van waarnemingen, foto’s, vangsten en wat DNA-onderzoek gaat men op dit moment uit van zo’n 64 soorten wereldwijd. In het ‘veld’ wordt er vooral gekeken naar patronen op de ‘vleugels’ en op de staart maar of daarmee ook soorten worden onderscheiden is onzeker. Zo blijken jonge dieren er totaal anders uit te kunnen zien dan hun volwassen soortgenoten. Vermoedelijk dient de soms zeer fraaie tekening op de ‘vleugels’ bij de jonge dieren als camouflage in de Sargassum-velden (losdrijvend zeewier) waarin ze opgroeien.

‘s Avonds is er het tweede deel van de fotocompetitie. Ditmaal het traject van South Georgia naar Tristan. Logisch dat juist op dit traject een foto van een vliegende vis de winnaar bepaalt. Quiz en fotocompetitie samengenomen hebben de Ineziareizigers nog steeds een kleine voorsprong op de rest en die proberen we natuurlijk in stand te houden.

Rond een uur of tien staan we nog even op het achterdek waar zich een schitterende sterrenhemel ontvouwt. Bovendien zien we het zeewater soms even oplichten door zeevonk, een fluoriserend ééncellig diertje.

Vanaf de Plancius, op weg naar St. Helena

Hendrik Jan Dijkerman

Geplaatst op: 19 april 2018


Reacties

add
Er zijn nog geen reacties op deze blog...