counter on tumblr
 

Eigenlijk schieten woorden tekort om onze belevenissen van deze dag te beschrijven. Dag inderdaad. Aanvankelijk luidde de titel van deze blog nog ‘superochtend’ maar aan het eind van de dag kon het omzetten naar ‘superdag’ niet uitblijven.

Na het schildpadavontuur van gisteravond was ons een slechts een korte nacht gegund. De meesten lagen er niet voor half twaalf in en om kwart voor vijf al klonk de wake-upcall. En om vijf uur vertrok de eerste zodiac met passagiers naar de vaste wal. Daar stonden dezelfde gidsen als gisteravond ons op te wachten en zij namen ons opnieuw mee naar het zandstrand.

Ver hoefden wij niet te lopen, want al direct aan het begin van het strand werden wij naar een schildpad gebracht die nog bezig was haar eieren met zand toe te dekken. Nog steeds in het pikkedonker begon de schildpad daarna naar zee te schuiven. En wat doe je dan: je probeert, omdat je niet weet of je nog een kans krijgt, het gebeuren toch te fotograferen. Die foto’s zijn natuurlijk gewoon bagger maar je hebt in ieder geval iets. Daarna werden we bij een tweede schildpad gebracht en toen deze richting zee begon te schuiven, gloorde er al iets van licht aan de horizon. De foto’s waren ook navenant beter (jawel, er was nu iets van een schildpad op te herkennen). En tenslotte, bij de derde schildpad, was de zon net aan de horizon verschenen en konden er, zij het nog steeds met hoge iso-waarden, heel behoorlijke foto’s van dit imposante gebeuren worden gemaakt.

Sommigen van ons hielden het bij dit spektakel niet droog. In hun enthousiasme het in zee gaan van de schildpadden te fotograferen werden zij ook zelf, soms zelfs tot hun middel, door de golven overspoeld en welhaast omver getrokken.

Na deze enerverende ochtenduren stond er op de boot weer een prima ontbijt voor ons klaar. Daarna ging een redelijk aantal mensen naar Georgetown om nog even rond te kijken, te fotograferen en/of souvenirs te kopen maar gaven anderen er de voorkeur aan in hun hut met airco eerst wat bij te komen en te slapen.

Direct na de lunch werd de reis naar de Kaapverden ingezet. Dat meenden wij althans maar de kapitein gunde ons nog een shipscruise langs het eiland waarbij opnieuw Boatswain Island werd aangedaan, de vogelrots waar we gisteren een uiterst genoeglijk uurtje hebben doorgebracht. Ook nu wist je niet waar je moest kijken en wat je moest fotograferen. Aan stuurboordzijde, aan bakboordzijde, achter, voor en boven het schip: aan alle kanten vlogen de vogels voorbij. En we bleken zelfs ‘onder het schip’ te moeten kijken toen een achttal tuimelaars bij de boeg hun kunsten kwam vertonen. Bij de vogels trok vooral de White-tailed Tropicbird (Witstaartkeerkringvogel) de aandacht. Gisteren hadden we die weliswaar ook gezien, maar op behoorlijke afstand. Nu zagen we er minimaal vijf waarvan er één vlak naast en boven het schip vloog. De camera’s ratelden aan één stuk door.

Rond drieën was het feest voorbij en werd daadwerkelijk koers gezet naar de Kaapverden. Daarbij werden we nog geruime tijd uitgeleide gedaan door een enorme stroom aan vogels.

Vanaf de Plancius, ongeveer 100 km ten noorden van Ascension,

Hendrik Jan Dijkerman

Geplaatst op: 26 april 2018


Reacties

add
Er zijn nog geen reacties op deze blog...