counter on tumblr
 

8 - Doutzen Kroes

17-07-2021

De dag begint met het rukken, trekken en sjorren aan elkaars broeken en benen. Eén van de deelneemsters merkt op: “Ik heb wel mooie benen, maar geen zeebenen.”

We helpen elkaar in het zwemvest, want vandaag hebben we onze eerste zodiaclanding. Een avontuur op zich. Tevoren zijn we goed geïnstrueerd en met dikke jassen en zwemvesten aan lijken we stuk voor stuk op de ‘kerstman met vakantie’. De landing op Fair Isle (Shetlandeilanden) verloopt vlekkeloos en de vogelgids van het eiland begeleidt ons naar de kolonie Papegaaiduikers. De koddige vogels, die niet groter zijn dan een Turkse Tortel, wachten ons al op. Ze broeden boven op de kliffen, waar ze gangen graven in het dikke tapijt van gras en turf. Voor velen van ons is het de eerste keer dat ze oog in oog staan met deze ‘pinguïns’ van het noorden. De vogels zijn absoluut niet schuw en op een gegeven moment ligt er een cordon van fotografen om eentje heen. Camera’s ratelen en de fotografen raken in opgewonden staat, alsof Doutzen Kroes hier in het gras ligt. Met haar prachtig rood-geel-blauwe snavel steelt ze de show. De met mascara opgemaakte ogen geven de vogel een melancholisch uiterlijk.

Op Fair Isle leven zomers 10.000 Papegaaiduikers, maar ook 30.000 paar Noordse Stormvogels en 400 paar Grote Jagers. Dit laatste is 2,5% van de wereldpopulatie, een hele verantwoordelijkheid dus.

Het was weer een fantastische dag, die nog niet ten einde is. Vanavond gaan we naar Mousa…

Om 22.00 hebben we opnieuw een zodiaclanding. De Ortelius ligt voor anker bij het eiland Mousa. Na een korte wandeling horen we vreemde geluiden uit de stenen muurtjes klinken. Snorrende en knorrende geluiden, die het meest doen denken aan een stoorzender op de radio. Stormvogeltjes! Voor velen van ons een nieuwe soort, maar ja … horen is nog geen zien. Hoe we ook ons best doen en in de spleten en gaten turen, het blijft bij horen. Tot het om 23.30 uur echt flink schemert. De eerste Stormvogeltjes met de grootte van een Huiszwaluw komen vanuit zee landinwaarts vliegen. Rondom een eeuwenoude broch, een uit stenen opgestapelde toren, is het plotseling spitsuur. Overal zien we donkere schimmen een plaatsje vinden tussen de spleten van het bouwsel. De witte stuit is goed zichtbaar als ze tegen de muur aan hangen. De Stormvogeltjes zijn razendsnel en wendbaar als een vleermuis. Een dik half uur genieten we van dit geheimzinnige schouwspel. Met de zodiacs worden we in het pikkedonker terug gebracht naar de Ortelius, die met feeërieke verlichting op ons ligt te wachten. Wat een mooie dag!

Vanaf de Ortelius, 59° 59′ 78″ Noorden, 001° 11’ 45″ Westen

Hans Peeters

Geplaatst op: 29 mei 2015


Reacties

add
Er zijn nog geen reacties op deze blog...