Plancius Dag 6 “Is een zeedag saai?”

Iedereen heeft lekker kunnen (uit)slapen na de woelige nacht van gisteren, is het fijn om weer even te kunnen “bijtanken”. Een aantal enthousiastelingen staan al weer vroeg aan dek om te kijken of we de waarnemingen van gisteren kunnen overtreffen. Wat een dag was dat met spectaculaire waarnemingen van zowel Orka’s als de Grienden. De verwachtingen zijn meteen hoog voor de dag en om 08:00h worden we verrast door een luide hoorn van de Plancius. We zijn zojuist de poolcirkel gepasseerd, voor vele passagiers toch een bijzondere mijlpaal.

De ochtend verloopt redelijk rustig qua waarnemingen en de presentaties worden met veel interesse gevolgd. Net als we ons klaar maken voor de lunch wordt er een springende Butskop gezien op een paar honderd meter van het schip. Butskoppen kunnen we vanaf nu vaker zien. Dit zijn walvisachtigen die toch een voorkeur hebben voor grotere dieptes en zij kunnen met gemak 1000 meter duiken op zoek naar hun favoriete maaltijd ‘inktvis’. Met hun karakteristieke meloenhoofd zijn ze goed herkenbaar als ze bovenwater komen.

Niet veel later wordt er een “blow” gezien en dit keer is het een moeder Bultrug met een jong. Ze duiken regelmatig even onder, maar zijn na een paar minuten weer boven om even lucht te happen. Iedereen geniet van deze waarneming in het prachtige zonnetje en zelfs zonder jas is het prima te doen. Als afscheid zwemt de Bultrug met haar kalf op slechts enkele meters van het schip voordat zij verder gaan en wij onze weg vervolgen.

Ook nu duurt het niet lang meer voordat de volgende walvisachtige zich laat zien. Twee “Gewone Vinvissen” (sorry ik heb de naam niet bedacht, maar ze heten echt “gewoon”) laten zich zien en blijven op mooie afstand parallel aan het schip zwemmen. Iedereen kan ze goed zien en fotograferen en het blijft altijd mooi om de reacties van de deelnemers te zien die met een glimlach op hun gezicht de foto’s terugkijken en vergelijken met de buurman/buurvrouw.

De rest van de dag worden er nog wel enkele zeezoogdieren gezien maar op wat grotere afstand dan vanochtend. In de namiddag bij de recap krijgen we informatie over Jan Mayen, onze stop voor morgen. Dit bijna mythische eiland is absoluut geen zekerheid dat we hier aan land kunnen, maar Jan geeft aan dat “het er goed uitziet voor morgen”. Kijk Jan, dat zijn uitspraken waar de deelnemers enthousiast van worden. Na een introductiefilmpje en wat prachtige filmbeelden kijkt iedereen al uit naar de dag van morgen. Gaat het dit jaar wel lukken om een landing te maken? 

Na nog een paar blows op afstand na het avondeten van een Gewone Vinvis. Iedereen gaat op tijd naar bed want we komen morgenochtend vroeg aan bij de ondieptes rondom Jan Mayen en dat is al vaker een “garantie” voor mooie walvis-waarnemingen geweest. Mijn antwoord is “Nee”, een zeedag is absoluut niet saai en we hebben wederom een prachtige dag gehad.

Tot morgen!!